Druif snoeien in een onrustige februarimaand

druif snoeien

Een druif snoeien en hoe ziet het werk er in de wijngaard nog meer uit in een koude februarimaand.


Lees verder na de advertentie exaro

Februari hoort een maand van rust te zijn in de wijngaard. Een periode waarin de natuur nog even stil mag staan voordat het groeiseizoen begint. Maar de laatste jaren gedraagt het weer zich steeds grilliger. 

Ook dit jaar is het anders dan anders: iets warmer dan normaal, af en toe lichte vorst in de nacht en geregeld een koude, snijdende wind. Op het eerste gezicht lijkt dat misschien geen probleem, maar voor wie met wijnstokken werkt, is het een subtiel spel van timing, temperatuur en geduld. Vooral wanneer het gaat om een druif snoeien.

De sapstroom die te vroeg op gang komt

Een paar dagen zacht weer is genoeg om de wijnstokken te laten denken dat de lente al begonnen is. De sapstroom komt op gang, de plant bereidt zich voor om te groeien en de knoppen staan op scherp. 

Dat klinkt idyllisch, maar voor de wijnboer is het een waarschuwing. Want zodra je in deze fase de snoeischaar erin zet, begint de wijnstok te “bloeden”. Uit de verse snoeiwonden druppelt het vocht dat vanuit de wortels omhoog wordt gestuwd. Het ziet eruit als dikke tranen die op de grond vallen, en het voelt bijna alsof je de plant iets aandoet.

Dat bloeden kost de wijnstok energie, nog voordat er een enkel blaadje zichtbaar is. Daarom is het cruciaal om het juiste moment te kiezen. Te vroeg snoeien betekent verlies van kracht, te laat snoeien kan de groei verstoren. En dus stonden we daar, in februari, twijfelend tussen wachten en handelen.

Hoe moet je een druif snoeien

Uiteindelijk hakten we de knoop door: de druiven moest eraan geloven. Alle stokken. Het zonnetje scheen, de lucht was helder en ondanks de frisse wind voelde het heerlijk om buiten te werken. Met een mengeling van opluchting en lichte onwennigheid begonnen we aan de klus, een klus die zich jaar op jaar weer herhaald. Op 19 februari werd de laatste wijnstok in model gesnoeid. Eigenlijk een beetje vroeg, maar het mooie weer gaat snel intreden, je voelt het aan alles.

En dan komt dat vreemde moment dat elke wijnboer kent: de stilte na het snoeien. De weken die normaal gevuld zijn met snoeiwerk liggen ineens open. Wat nu? Gelukkig is er op een boerderij altijd werk te vinden, en dus richtten we onze aandacht op een andere jaarlijkse taak: het opschonen van de slootwallen en het in orde brengen van de omheining.

De slootwallen: een klus met karakter

Elk jaar kiezen we een andere slootkant uit om op te schonen. Bomen die te groot zijn geworden, worden tot een halve meter boven de grond afgezaagd. Een secuur werkje en je mag je niet laten afleiden. Het scherpe gereedschap kent geen pardon en voor je het weet dan ben je drie ziekenhuisbezoeken verder.

Zo nu en dan heb je hulp nodig. Soms is het hout nog behoorlijk levendig en heel vochtig zodat je zaag snel vast kan lopen. Dan heb je hulp nodig van iemand die de boom een beetje scheef kan trekken. 

Dat voorkomt ook dat de boom de verkeerde kant op valt, bijvoorbeeld het wijnveld in. Of op mij. Gelukkig gaat het vaak goed, al blijft het een spannend samenspel van vertrouwen en timing.

Vuur, takken en een onverwachte snoei van de druif

Voor het verbranden van de takken heb je een vergunning nodig. Dat kan en mag je niet zomaar doen. Voordat je het weet is er een concullega wijnboer aan het klagen bij de gemeente. 

Ik sleep grote takken naar het vuur, gooi ze erop en kijk hoe de vlammen soms metershoog oplaaien. 

De boomstronken worden in stukken van zestig centimeter gezaagd, precies goed voor de houtkachel. Vaak hebben oude wijnboerderijen geen gasaansluiting en moet je het doen met de oude open haard. 

We gooien ze over de omheining het wijnveld in, waar ze tijdelijk blijven liggen. Maar je kunt ze daar niet te lang laten liggen, want het platteland is niet meer wat het geweest is. Laat je het hout netjes gezaagd in de sloot liggen, dan is de kans groot dat je de volgende dag geen spaander meer terugvindt.

Een druif snoeien doe je in de wintertijd. De wintersnoei zorgt voor goede vruchtzetting en een mooie rijpe druif.

Een voorraad voor de winter

Daarom ligt het hout nu mooi gestapeld onder het afdak om te drogen. Het zal de komende winter al de kachel in kunnen. Dat voelt als een beloning voor het harde werk: de warmte van je eigen land, letterlijk en figuurlijk. Het onderhoud van de afscheiding hoort bij het boerenleven, maar het is fijn als het ook iets oplevert. Op die manier is de cirkel ook weer rond. Je zaait en je oogst, je plant en je verbrandt.

En de bomen zelf? Die zijn niet verloren. Omdat ze hoog zijn afgezaagd, lopen ze dit voorjaar alweer uit. Over vijftien jaar leveren ze opnieuw hout voor de kachel. Een prachtige cirkel die zichzelf steeds opnieuw sluit.

De stille kracht van ritme en herhaling

Terwijl ik terugkijk op deze februarimaand, valt me op hoe sterk het ritme van het land verweven is met ons eigen ritme. Een druif snoeien is niet zomaar een handeling; het is een moment van verbinding met de natuur, een keuze die je maakt op basis van ervaring, intuïtie en respect voor de plant. Je knipt als het ware weer nieuw leven in de plant. Een goed gesnoeide druif geeft betere vruchten. Als je een druif goed snoeit, krijg je betere vruchten en dus betere wijn.

In een tijd waarin de wegwerpmaatschappij steeds verder oprukt, voelt het goed om te werken in cycli die zichzelf herstellen. De wijnstok bloeit na een goede snoei. De boom die opnieuw uitloopt na het zagen. Het hout dat warmte geeft. Het land dat teruggeeft wat je erin stopt.

Een vroege start, een hoopvolle blik

Het was een vroege start dit jaar, misschien wel té vroeg, maar de opbrengst zal het leren. Goed snoeien is een vak en je leert er elk jaar weer bij. Maar soms dwingt de natuur je tot handelen, en dan volg je haar ritme. Dus ben je van plan om je druif te snoeien dit jaar. Kijk naar het weer en kies de dagen goed uit om de mooie wijndruif weer netjes in het gareel te snoeien.

Please follow and like us:
Pin Share